Śmierć za śmierć, czyli "Dom ziemi i krwi" Sarah J. Maas.

Tytuł: Dom ziemi i krwi.

Cykl: Księżycowe miasto (tom 1 i 2).

Autor: Sarah J. Maas. 

Tytuł oryginału: The House of Earth and Blood. 

Liczba stron: 555 i 621. (sugeruję się tutaj wydaniami recenzenckimi).

Tłumaczenie: Marcin Mortka. 

Wydawnictwo: Uroboros. 

Opis: Bryce Quinlan kocha swoje życie. W dzień pracuje w galerii z antykami, sprzedaje nie do końca legalne magiczne artefakty, a nocą imprezuje razem z przyjaciółmi, delektując się każdą przyjemnością, jaką Lunathion, znane również jako Księżycowe Miasto, ma do zaoferowania. Gdy dochodzi do bezwzględnego morderstwa, wszystko zaczyna się rozpadać - również jej świat. Mimo że oskarżony ląduje za kratami, zbrodnie zaczynają się na nowo, a Bryce trafia w centrum dochodzenia. Zrobi wszystko, aby pomścić śmierć przyjaciół.
(opis tylko pierwszego tomu). 

Objętość książki i przełożenie jej na polskie standardy zmusiło wydawnictwo do podziału historii na dwie części. Ja mimo wszystko traktuję oba tomy jako całość i postanowiłam zawrzeć je w jednej recenzji. Czy "Dom ziemi i krwi" to powiew świeżości, czy może odgrzewany kotlet?

To symbol, a symbole zawsze kryją w sobie moc. 

https://www.instagram.com/blue.spark.books/?hl=pl

Bryce Quinlan, pracująca w galerii z antykami, pewnej nocy traci przyjaciół, którzy zostali bestialsko zamordowani. Bryce jest pół-fae, czyli kimś, kto nie ma szans zaistnieć w Księżycowym Mieście, zazwyczaj ludzie są tam tylko w roli służących, ona jednak została uznana za członkinie dworu jej ojca i nikt nie mógł zrobić jej krzywdy. Dwa lata żyje ze świadomością, że gdyby nie ona, jej przyjaciele może by żyli, dopóki w galerii nie pojawia się Archanioł Micach i zleca jej odnalezienie mordercy. Dlaczego akurat teraz i dlaczego akurat Bryce? Po mieście zaczynają kręcić się demony przyzywane z najgłębszych otchłani, ludzie buntują się przeciwko systemowi, nie mogąc znieść tego, że bez magii we krwi są traktowani jako gorsi, a sama Bryce jako partnera do śledztwa dostała Hunta Athalara, zwanego jako Cień Śmierci, najniebezpieczniejszego zabójcę pod władzą Micacha. Razem zagłębiają się w najciemniejsze uliczki miasta, szukając odpowiedzi na dręczące pytania i nie zdają sobie sprawy, że są dużo bliżej rozwiązania zagadki, niż myślą. 

Bryce obejrzała paznokcie i uśmiechnęła się,a potem uścisnęła manicurzystkę.
"Ja pieprzę, uścisnęła ją – pomyślał Hun. – Jak bohatera wojennego za odwalenie dobrej roboty".

Z Maas mam taki problem, że ja wiem, że jej książki nie są idealne, ale jest w nich coś, co sprawia, że nie mogę się oderwać. Nawet jeśli mam wrażenie, że skądś już to znam, tak jak przy "Księżycowym mieście". Bo muszę przyznać, że jeśli czytaliście poprzednie książki Maas, to w tej nowej nie znajdziecie niczego nowego. Bohaterka Fae, jej kuzyn Fae, zmiennokształtni, facet ze skrzydłami, grupa przyjaciół próbująca powstrzymać nadciągające zło. Motyw wybrańca, nadchodząca wojna, przyjaźnie i romanse. To wszystko charakteryzuje twórczość Maas, która cały czas lawiruje wokół tych samych tematów, a mimo to potrafi stworzyć coś, czego nikt się nie spodziewa. Korzysta jednocześnie ze schematów i własnej wyobraźni, potrafi czytelnika zaskoczyć i omamić. Sarah J. Maas udowadnia, że nie ma nic złego w korzystaniu z wytartych tematów, jeśli potrafisz odpowiednio się nimi posługiwać i nagiąć na swoją korzyść.

– Trzymaj się mnie, Athalar. – [...] – A może z czasem zdołasz jakoś wyciągnąć ten kij z dupy. 

Pewne rzeczy się jednak nie zmieniają i są to bohaterowie. Momentami czułam się, jakbym wróciła do "Szklanego tronu", bo Bryce do bólu przypominała Cealenę, była jednak bardziej wulgarna i denerwująca. W ogóle nie odczułam jej przyjaźni z Daniką, możecie nazwać nie boomerem, możecie powiedzieć, że nie znam życia, ale dla mnie wyzywanie siebie od zdzir, suk i lachociągów wcale nie pokazuje, jak bardzo się kochacie. Podczas czytania momentami miałam wrażenie, jakby to Bryce była przyjaciółką dla Daniki – na odwrót natomiast nie. I to były chwile, kiedy nawet lubiłam Bryce i współczułam jej, bo gdzieś w tym widziałam siebie. W innych momentach po prostu czułam do Bryce odrazę. A w jeszcze innych mogłam ją tolerować.

– Wszystko gra?
– Tak.
Czyli nie.

Autorka potrafi stworzyć świetną fabułę z wartką akcją, ale zawsze znajdzie miejsce na romans. I pierwszy raz w jej książkach podobał mi się. Athalar był ciekawą postacią, samotną, zniszczoną, z tragiczną przeszłością, bez szans na odkupienie. Jako Upadły był na rozkazach swojego aktualnego właściciela, kupiony niczym pies z hodowli. Właściciela, który daje jemu i Bryce za zadanie odnalezienie mordercy grasującego po mieście. Athalar dostaje propozycję nie do odrzucenia, która może skrócić jego męczennictwo, Bryce natomiast ma okazję, by pomścić śmierć przyjaciół. Ta dwójka to prawdziwa mieszanka wybuchowa i muszę przyznać, że nieraz uśmiechałam się do siebie, gdy czytałam ich przekomarzania i zabawne tekściki.

I o to właśnie chodzi, Bryce. O to chodzi w życiu. By je przeżyć. By kochać. By pamiętać, że wszystko może zniknąć następnego dnia. Wszystkie te uczucia czynią życie o wiele cenniejszym. 

Pierwsza część jest typowym wprowadzeniem do świata i nie zniechęcajcie się, jeśli się pogubicie – Maas stworzyła tak rozbudowany świat, że widocznie i jej było ciężko nam to dobrze przedstawić, i nam się rozeznać. Ze trzy razy zapomnicie, kto jest kim i dlaczego, ale później to naprawdę przestaje mieć znaczenie. Gdy akcja narasta, chce się tylko czytać dalej i dowiedzieć się, kto stoi za zabójstwami, kto przywołuje demony i jakie mają zadanie. Mamy tutaj mnóstwo różnych postaci fantastycznych, począwszy od Fae, przez anioły, wampiry i wilkołaki, do pomniejszych demonów i upiorów. Świetne zwroty akcji, zagadki, mnóstwo zaskoczeń, dużo emocji, rozwiązania, których nawet się nie spodziewamy. Podobno ma być seria, zakończenie natomiast wydaje się na tyle zamknięte, jakby nie było kontynuacji, wierzę jednak w umiejętności Maas i czekam na dalsze informacje na ten temat.

Moja ocena: 8/10

Za możliwość przeczytania bardzo dziękuję wydawnictwu Uroboros!