"Skrawki Błękitu" Lois Lowry

Tytuł: Skrawki Błękitu
Autor: Lois Lowry
Wydawnictwo: Galeria Książki
Tytuł oryginału: Gathering Blue
Liczba stron: 289
Opis: Kiedy Kira, utalentowana dziewczyna z okaleczoną nogą, zostaje sierotą, musi walczyć o przetrwanie w brutalnej, prymitywnej społeczności zaślepionej uprzedzeniami. Według mieszkańców wioski jest leniwa i bezużyteczna - najlepiej byłoby, jak wcześniej innych, porzucić ją na żer dzikich bestii...
Ocalona od pewnej śmierci przez Radę Opiekunów, która pragnie wykorzystać jej talent, Kira zaczyna dostrzegać, ze ratunek ma swoją cenę i wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. Gdy powoli odkrywa mroczne sekrety swojego świata, zaczyna pojmować, że duma z przeżytego bólu nie wystarczy - teraz Kira musi odnaleźć w sobie siłę, by zakwestionować fundamenty całej społeczności i po raz pierwszy stawić czoło prawdzie.

 „Skrawki Błękitu” to kontynuacja bestselerowego „Dawcy”. Jak w pierwszej części mieliśmy do czynienia z utopią, tak autorka w drugiej wprowadza czytelnika w świat dystopii, gdzie nastoletnia Kira musi radzić sobie ze śmiercią matki i jakoś przeżyć, w czasie gdy wszyscy pragną, aby zniknęła.

                Główną bohaterkę poznajemy, kiedy opłakuje grób matki matki. Ojciec zniknął z jej życia dawno, kiedy bestie, potwory grasujące w lesie i zmory nocne mieszkańców, zabrały go. Pomimo wszystkich cierpień, które przeżyła, nikt nie chce przyjąć dziewczyny pod swój dach, ponieważ z wykręconą nogą nie nadaje się do niczego. W wiosce, gdzie wszyscy dbają o siebie, gdzie trudno zdobyć jedzenie, gdzie dziećmi nikt się nie interesuje, nie ma miejsca dla kulawej nastolatki.

                Kira trafia pod sąd Rady Opiekunów, którzy zdecydują czy ma zostać, czy też wyrzucić ją na żer bestii. Postanawiają zostawić ja przy życiu, ponieważ nie jest do końca bezużyteczna – posiada niesamowity dar haftowania. Zamieszkuje w jedynym budynku w wiosce, ma bieżącą wodę i jedzenie, a jej zadaniem zostaje odnowienie szaty śpiewaka, który co roku przedstawia historię świata. Problem pojawia się, kiedy Kira nie potrafi zafarbować nici. Aby się tego nauczyć, dziewczyna wędruje do chaty Annabelli, której po pewnym czasie zaczyna całkowicie ufać. Annabella jest starą kobietą i kiedy Kira wspomina o bestiach, staruszka odpowiada: nie ma żadnych Bestów. Dziewczyna z początku myśli, że to tylko wymysły starszej kobiety, ale potem poznaje więcej faktów i dowiaduje się więcej rzeczy, niż by chciała. Skoro nie ma żadnych bestii, to co się stało z jej ojcem?

                Książka naprawdę daje do myślenia. Czytelnik odnosi wrażenie, że autorka chciała pokazać, iż pomimo wad każdy ma w sobie coś wyjątkowego. Jest Kira, która pomimo wykręconej nogi potrafi wyhaftować piękne rzeczy i zostaje wybrana na tą, która odnowi szatę śpiewaka. Jest Thomas, którego Kira spotyka w budynku Rady Opiekunów i zaprzyjaźnia się z nim, a któremu w młodości zginęli rodzice. Potrafi wyrzeźbić wspaniałe rzeczy i zostaje wybrany na tego, który odnowi laskę śpiewaka. Humoru wszystkiemu dodaje Matt, który wychowany na Moczarach nienawidzi kąpieli i wiecznie jest głodny, ale nie odbiera mu to chęci pomocy swojej przyjaciółce. Dziewczyna marzy tylko o jednym, aby zdobyć błękit. Błękitną nić, która zawsze jej się podobała. Matt, chłopiec, który wszędzie chodzi ze swoim psem Patykiem, pomaga jej w tym, a przy okazji sprawia, że wszystko w co wierzyła Kira staje się niczym. Kto jest prawdziwą bestią w wiosce?

                Pomimo tego, że pomiędzy „Dawcą” a „Skrawkami Błękitu” nie ma żadnego powiązania, można powiedzieć, że świat, w którym żyje Kira całkowicie różni się od świata Jonasza, autorka wciąż zachwyca czytelnika lekkim i ciekawym stylem pisania. Książka nie zajmuje dużo czasu, a jest warta poświęcenia tych paru godzin na poczytanie. Jest pełna mądrych wartości, których wystarczy poszukać pomiędzy wierszami.

                Książka jest godna polecenia każdemu bez względu na wiek. 

Moja ocena: 
9/10