Co z tymi bohaterami? "Żółte ślepia" Marcin Mortka.

Tytuł: Żółte ślepia.
Cykl: Jednotomowa.
Autor: Marcin Mortka.
Wydawnictwo: Uroboros.
Liczba stron: 416.

Opis: Jest 995 rok. Medvid to potężny, barczysty wojownik, który od zawsze wiernie towarzyszy księciu Bolkowi, próbującemu zjednoczyć kraj pod swoim panowaniem. Medvid doradza księciu, jak okiełznać słowiańskie moce magiczne – jak postępować z żercami, gdzie szukać wilkołaków i wodników, czym przekupić miejscowe wiedźmy i rusałki, jak przepędzić licha, leszych i latawice. Jednak na książęcym dworze coraz więcej do powiedzenia mają niemieccy księża misjonarze. Los Medvida też jest niełatwy, łączy go bowiem tajemna miłość z żoną księcia, węgierską księżniczką Hajną.

Opis ze strony wydawcy. 

Zachęcona wieloma pozytywnymi opiniami, piękną okładką i mitologią słowiańską sięgnęłam po książkę Marcina Mortki z nadzieją na świetną historię. Dostałam naprawdę dużo słowiańskości, fabułę osadzoną w Gnieźnie pod rządami księcia Bolka oraz wędrówki bohaterów przez lasy i wsie, które byłyby jednak dużo bardziej ciekawe, gdyby nie sami bohaterowie.

Zależało mu jedynie na tym, by pozostać na dworze książęcym. By być jego cichym, niezauważalnym elementem. Teraz jednakże niespodziewanie stał się kością niezgody. Powodem, dla którego Bolko rozpoczął zmagania z Kościołem. 

https://www.instagram.com/blue.spark.books/

Medvid prezentuje się nam jako "wielki chłop", co autor wielokrotnie podkreśla, choćby nazywając jego dłonie "łapskami", podkreślając jego gabaryty i wzrost. Medvid nie rozstaje się ze swoim zaczarowanym młotem, którym za jednym zamachem może pogruchotać kości a przy księciu Bolku trzyma go jedynie sekretna miłość do kobiety z dworu. Po takim przedstawieniu postaci zupełnie nie spodziewałabym się, że facet będzie non stop poniewierany, a tak niestety było. Autor zrobił z Medvida "głupkowatego" mieszkańca lasu, który nie daje sobie rady z bandą wieśniaków, ale z wojskiem już tak. Podczas czytania cały czas tylko się zastanawiałam "gdzie ten silny chłop z kniei?". Medvid jednak nie podróżował sam i była z nim między innymi Gosława, wiedźma dosłownie i w przenośni. Ile ja się na tę kobietę nawyklinałam... Drąca się, warcząca, krzycząca baba, która najchętniej na każdego przystojnego faceta by usiadła. Duet doskonały.

Niczego więcej nie potrzebuję. Cisza jest piękna, Kosmaczu, a coraz trudniej o nią. 

Pierwsza połowa książki szła mi tragicznie wolno, bo jak tylko pomyślałam o tym, co ci bohaterowie znowu zrobią, to odechciewało mi się czytać. Perypetie bohaterów były naprawdę ciekawe, wędrowali w różne miejsca, spotkali różnych ludzi lub też nieludzi, mamy tutaj pełno pięknych opisów natury, ale wszystko to zostało przyćmione. Na szczęście Medvid i Gosława nie byli sami, bo towarzyszyli im Osmund i domowik, pozytywne akcenty tej części ksiażki i momentami dzięki nim mogłam się uśmiechnąć. W drugiej połowie również Gosława się uspokoiła i przestała aż tak drażnić, w dodatku akcja nabierała tempa i ostatnie sto stron połknęłam w chwilę.

- Bez was - wiedźma westchnęła, a jej ciało zadrżało - nie ma sensu żyć.

Jak wspomniałam na początku, to prawdziwie słowiańska historia i nie dziwcie się, że tyle recenzentów przywołuje postać Geralta z Rivii – w czasie, gdy trwa wojna o "słowiańskość" Wiedźmina, my dostajemy na tacy "Żółte ślepia", gdzie nie trzeba doszukiwać się jej elementów. Medvid u boku księcia Bolka ochrania go przed złymi stworzeniami, przegania wilkołaki, zabija utopce. Akcja dzieje się w latach, kiedy nowa wiara zabijała mity, ludzie wieszali krzyże i bili w dzwony, a czarty odchodziły w zapomnienie. Gdy dochodzi do zniknięcia mieszkańców Gniezna, Medvid w końcu musi się zastanowić, po czyjej stronie stoi i czy miłość jest tego warta, bo duchy lasu nie są zadowolone z jego postawy, co pokazują mu na każdym kroku.

Nie bałem się. Stałem jedynie na brzegu i patrzyłem. A morze patrzyło na mnie. I wiedziałem, że to żywioł równie groźny jak knieja. I obcy. 

Akcja rozkręca się powoli, główna części książki to wędrówka bohaterów w celu odnalezienia mieszkańców dworu, których zabrała jakaś nieznana, mroczna siła. Momentami sytuacja przyspiesza, a później znów płynie spokojnie. Nie jest to mocno zaskakująca historia, brakowało mi tutaj pewnych zwrotów akcji, czegoś, co wbiłoby mnie w fotel, ale pomijając już tych nieszczęsnych bohaterów, to czytało mi się naprawdę przyjemnie. Nietuzinkowa historia, oryginalna, więc mimo wszystko stawiam wyższą ocenę. Plus za elementy historyczne, bo uważam, że trzeba poświęcić dużo pracy i czasu, aby napisać książkę tak, by zachować prawdziwość historyczną, a jednocześnie dodawać swoje elementy. Myślę, że za dużo od tej książki oczekiwałam, dlatego niejako się zawiodłam i żałuję, że nie mogę o niej zapomnieć i podejść jeszcze raz, "na luzie".  

Moja ocena: 7/10

Za książkę bardzo dziękuję wydawnictwu Uroboros!