Jak zostać detektywem, czyli "Papierowe miasta" John Green.

Tytuł: Papierowe miasta.

Cykl: Jednotomowa.

Autor: John Green.

Tytuł oryginału: Paper Towns.

Wydawnictwo: Bukowy Las.

Liczba stron: 400.

Gatunek: Literatura młodzieżowa.

Opis: Quentin Jacobsen – dla przyjaciół Q – ma osiemnaście lat i od zawsze jest zakochany w zbuntowanej Margo Roth Spiegelman. W dzieciństwie przeżyli razem coś niesamowitego, teraz chodzą do tego samego liceum.
Pewnego wieczoru w przewidywalne, nudne życie chłopaka wkracza Margo w stroju nindży i wciąga go w niezły bałagan. Po czym znika. Quentin wyrusza na poszukiwanie dziewczyny, która go fascynuje, idąc tropem skomplikowanych wskazówek, jakie zostawiła tylko dla niego. Żeby ją odnaleźć, musi pokonać setki kilometrów po USA. Po drodze przekonuje się na własnej skórze, że ludzie są w rzeczywistości zupełnie inni, niż sądzimy. Czy dowie się, kogo szuka i kim naprawdę jest Margo? 

Jak na razie książki Greena, jakie czytałam, to te, które pisał z kimś. Podobały mi się, nawet bardzo, a słysząc pozytywne opinie na temat tego autora, zapragnęłam przeczytać czegoś, co napisał sam. Poszłam do biblioteki w zamierzeniu wypożyczenia innej książki, ale jak tylko zobaczyłam Papierowe miasta, tak z nimi wyszłam. I, szczerze mówiąc, to był strzał w dziesiątkę. 

 Chodzi mi o to, że w którymś momencie będziesz musiał przestać wpatrywać się w niebo, bo inaczej pewnego dnia spojrzysz z powrotem w dół i zorientujesz się, że ty także uleciałeś gdzieś w przestworza.

                W tej książce mamy do czynienia z Quentinem, spokojnym nastolatkiem, pilnym w nauce, z nienaganną frekwencją w szkole, który ostatnie o czym marzy, to pójście na bal maturalny. Oprócz niego poznajemy Margo, szaloną, zbuntowaną nastolatkę, która sama sobie wyznacza ścieżki, po których chodzi. Na pozór nic ich nie łączy, dwa odmienne charaktery, ale wystarczy jedno wspomnienie z dzieciństwa i jedna szalona noc przepełniona farbą w sprayu i zdechłymi rybami, aby odkryć, że tę dwójkę łączy coś więcej, niż tylko sąsiedztwo. Pewnego dnia Margo znika i na pierwszy rzut oka nie pozostawia po sobie nic, co by wskazywało, gdzie się udała. Jak się okazuje, jednak pozostawiła, dla Quentina, ciąg zagadek, których rozwiązanie doprowadzi go do niej. Chłopak zachodzi w głowę co się stało z dziewczyną, która mimo wszystko nie jest mu obojętna i obawia się najgorszego. 

Miasto było z papieru, ale nie wspomnienia.

                Papierowe miasta to typowa książka obyczajowa, skupiająca się na nastolatkach, tym, co siedzi im w głowie i jak radzą sobie ze swoimi problemami. W przypadku Margo spotykamy się z niezrozumieniem i obcinaniem skrzydeł, natomiast w przypadku Quentina widzimy syna psychologów, który za szybko wydoroślał. Kiedy Margo postanawia uciec, razem z Q zostajemy wplątani w sieć zagadek i tajemnic, krok po kroku odkrywamy prawdziwe oblicze dziewczyny i próbujemy zrozumieć, co chciała przekazać swoim zniknięciem.W każdym z nas siedzą jakieś sekrety i ciemne strony, czasem mamy dość tego, co szykuje dla nas los i taką osobą była Margo. Nie chciała żyć w papierowym mieście, z papierowymi ludźmi.

Może zasługiwała na to, żeby o niej zapomniano. Jednak ja nie potrafiłem o niej zapomnieć.

                Książka podobała mi się bardzo, te wszystkie zagadki, barwni bohaterowie, nie mogłam się oderwać. Zadki, które wymyśliła Margo, były naprawdę świetne i pomysłowe, byłam bardzo ciekawa jak Quentin sobie z nimi poradzi. Jednak jednym, ale za to wielkim minusem byli bohaterowie, wokół których cała historia się kręciła – Quentin i Margo. Oboje tak samo denerwujący i irytujący, Quentin zdawał się być za dorosły, a Margo zaś za dziecinna. Prawda, trudno się skupić, kiedy główny bohater jest nie do zniesienia, ale czytanie poszło mi wyjątkowo szybko. I jeśli to Was za bardzo nie zniechęciło, to bardzo polecam. 

Moja cena: 8/10