wtorek, 8 sierpnia 2017

Ona zobaczy Cię pierwsza, czyli "Do zobaczenia nigdy" Eric Lindstrom.

 
Tytuł: Do zobaczenia nigdy.
Cykl: Jednotomowa.
Autor: Eric Lindstrom.
Tytuł oryginału: Not If I See You First.
Wydawnictwo: YA!
Liczba stron: 356.
Gatunek: Młodzieżowe.
Opis: Parker Grand jest niewidoma. Straciła mamę w wypadku samochodowym, jej ojciec popełnił samobójstwo a Scott – były chłopak – zawiódł zaufanie. To całkiem sporo jak na jedną nastolatkę… Parker stara się być twardą dziewczyną. Kiedy nie biega swoją ulubioną trasą biegową, zajmuje się sercowym wsparciem i udzielaniem porad życiowych nieco zagubionym szkolnym przyjaciołom. Robi wszystko, żeby nie płakać, ale nie może już dłużej udawać, że nic złego się nie stało. Szczególnie, że kiedy w końcu zrozumie, co tak naprawdę przytrafiło się jej ojcu i dlaczego Scott tak się zachował, odkryje prawdę o tym, że nie wszystkie rzeczy są takimi, na jakie wyglądają…



Czytałam mało książek o osobach chorych czy niepełnosprawnych, ale to, co lubię w tych książkach, to możliwość spojrzenia na sytuację ich oczami. Okej, może akurat tutaj to sformułowanie nie pasuje. Mimo to z przyjemnością sięgnęłam po tę książkę i przy odkładaniu stwierdziłam, że była w sam raz. Czuję się usatysfakcjonowana. Nie jest to kolejna książka pełna filozoficznych mądrości, ale Parker nadrabia to całą sobą. 
Bo tak naprawdę nie da się poznać drugiego człowieka. Nie do końca.

Parker Grant jest niewidoma. Wzrok straciła w wypadku samochodowym, w którym również zginęła jej matka. Wychowywał ją ojciec, a ona sama radziła sobie naprawdę dobrze, mogłoby się wydawać, że utrata wzroku nie jest dla niej żadną przeszkodą. Codziennie rano biega bez niczyjej pomocy, bieganie jest jej pasją. Potem jednak jej ojciec umiera – Parker nie wie, czemu przy jego łóżku znajduje się pudełeczko po tabletkach antydepresyjnych. Do jej domu wprowadza się wujostwo, do szkoły przenosi się jej dawna miłość, która w przeszłości niewyobrażalnie ją skrzywdziła. Mimo to Parker sobie radzi, próbuje pokazać wszystkim, że jest dobrze i nauczyć ciotkę, że niewidoma może pomagać w kuchni. Przyznaje sobie złotą gwiazdkę za każdy dzień bez płaczu. Jednak wszyscy mają sekrety, tak powtarzał jej ojciec, a największe siedzą w nas samych. Jak się okazuje, w wypadku Parker straciła nie tylko wzrok i matkę, ale również pewną część siebie.
Każdy człowiek jest tajemnicą. Nigdy nie wiesz, co się dzieje w jego głowie.
Z góry zaznaczę, że to nie jest książka, gdzie wszyscy litują się nad niepełnosprawną. Parker jest traktowana jak każda inna dziewczyna, w dodatku posiada do siebie duży dystans. Ale jej serce jest ciężkie i pełne blizn. Nie widzi reakcji ludzi na swoje słowa, co pozwala jej być szczerą aż nadto. Dla niektórych uchodzi za wredną sukę i być może mają rację. Mówi, co jej ślina na język przyniesie. Do tej pory wszystko było dobrze, a przynajmniej tak jej się wydawało, jednak teraz zaczynają zbierać się czarne chmury. Parker zaczyna dostrzegać rzeczy, których nie widziała wcześniej i rozumieć ludzi, którzy ją otaczają. Zaczyna wychodzić poza swoją bezpieczną strefę i próbuje poznać świat takim, jak jest, sama.  
-...A ty Molly? Zamierzasz spróbować?
-Jak widzisz nie mam aparycji biegacza. Biegam na dystansie kanapa-lodówka i z powrotem.
 
Książka nie była wyśmienita ani pełna cytatów, którymi można by wytapetować ściany czy niesamowitych bohaterów. Była prosta, przyjemna, z humorem i to było w niej świetne. Autor skupił się bardziej na mentalności ludzi, ich priorytetach, niż na niepełnosprawności Parker. Dziewczyny czasem nie rozumiałam, czasem było mi jej szkoda, ale podobało mi się to, bo była prawdziwa. Nie widziała nic złego w przyznawaniu sobie gwiazdek, chciała pokazać innym, że potrafi sobie radzić. I to było zrozumiałe. Kurczę, dziewczyna tyle przeszła, więc nie potrafię obwiniać jej za to, co zrobiła w wieku trzynastu lat. 
Ludzie się nie zmieniają. Uczą się tylko na błędach i stają się lepszymi aktorami.
           Co do samego napisania; styl autora jest lekki i łatwy w odbiorze, jednak niektóre wątki zostały pominięte lub niewyjaśnione. Mimo to nie czuję niedosytu, chociaż chciałabym się dowiedzieć, jak to było z ojcem Parker. Ze swojej strony zachęcam do zapoznania się z historią Parker, książka pozwala trochę inaczej spojrzeć na różne rzeczy. 


Moja ocena: 8/10


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki, bardzo dziękuję wydawnictwu YA! 
https://www.facebook.com/YA.TU.CZYTAM/

3 komentarze:

  1. Też ogółem czytam niewiele książek o osobach niepełnosprawnych, ale ta mnie naprawdę zaintrygowała. I mimo że okładka mignęła mi już parę razy przed oczami, Ty pierwsza zachęciłaś mnie do czytania. Będę więc na nią polować!

    Ściski,
    Iza z Heavy Books

    OdpowiedzUsuń
  2. Chyba jednak będę musiała się jej przyjrzeć, bo jak miałam na to okazję, to uznałam, że jest zbyt zwykła i średnia xd

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  3. Już od jakiegoś czasu się za nią rozglądam, muszę ją wreszcie przeczytać. ;)
    Pozdrawiam! :)
    recenzjeklaudii.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń

Szablon dla Bloggera stworzony przez Devon.